بارونو دوست دارم هنوز
                                                     چون تو رو یادم میاره
                                          حس میکنم پیش منی
                                     وقتی که بارون میباره
                            بارونو دوست دارم هنوز
                        بدون چتر و سرپناه
          وقتی که حرفای دلم
جا میگیرند توی یه آه

شونه به شونه میرفتیم
                   من و تو تو جشن بارون
                          حالا تو نیستی و خیسه
                                  چشمای من و خیابون
                                         شونه به شونه میرفتیم
                                                 من و تو تو جشن بارون
                                                           حالا تو نیستی و خیسه
                                                                   چشمای من و خیابون

                                                           بارونو دوست داشتی یه روز
                                                 تو خلوت پیاده رو
                                           پرسه پاییزی ما
                                    مرداد داغ دست تو
                            بارونو دوست داشتی یه روز
                    عزیز هم پرسه ی من
            بیا دوباره پا به پام
تو کوچه ها قدم بزن

شونه به شونه میرفتیم
             من و تو تو جشن بارون
                     حالا تو نیستی و خیسه
                                 چشمای من و خیابون
                                          شونه به شونه میرفتیم
                                                    من و تو تو جشن بارون
                                                               حالا تو نیستی و خیسه
                                                                      چشمای من و خیابون

روی سکوی کناره پنجره
                    همه شب جای منه

پاکت بی تمبر و تاریخ
                             نامه بی اسم و امضاء
                                                کوچه دلواپسی ها
                                                              برسه به دست بابا

                                                               با سلام خدمت بابا
                                            عرض کنم که غربت ما
                  انقدم بد نیست که میگن
راضیم الحمدا...

  یادمون دادن که اینجا
         زندگی رو سخت نگیریم
                               از غم ویرونی تو
                                      روزی صد دفعه نمیریم
                                                      یادمون دادن که یاد
                                                            سوختن خونه نیفتیم
                                                                  خواب بود هر چی که دیدیم
                                                                                 باد بود هر چی شنفتیم

                                              راستی چند وقته که رفتم
                                   بی غم و غزل سر کار
                 روزگارم ای یدک نیست
شکر غربت گرم بازار

قلم و دفتر شعرم
                توی گنجه کنج دیوار
                        عکس سهراب روی طاقچه
                                               غزلش گوشه انبار

                                                                               توی نامه گفته بودی
                                                                          بی چراغ دل مادر
                                                                 براتون نور میفرستم
                                                         جنس اعلاء طرح آخر
                                               من ستاره بردم اینجا
                                            با بلیطای برنده
                        راستی اونجا نور فانوس
            یه شبش کرایه چنده

پاکت بی تمبر و تاریخ
          نامه بی اسم و امضاء
                                کوچه دلواپسی ها
                                             برسه به دست بابا

خوابیدی بدون لالایی و قصه
بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه
دیگه کابوس زمستون نمی بینی
توی خواب گلهای حسرت نمی چینی

دیگه خورشید چهرتو نمی سوزونه
جای سیلی یا یه باد روش نمی مونه
دیگه بیدار نمی شی با نگرونی
یا با تردید که بری یا که بمونی

رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی
قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی
اینجا قهرن سینه ها با مهربونی
تو تو جنگل نمی تونستی بمونی
دلتو بردی با خود به جای دیگه
اونجا که خدا برات لالایی میگه
میدونم میبینمت یه روز دوباره
توی دنیایی که آدمک نداره

                           چشمای منتظر به پیچ جاده 
                                    دلهره های دل پاک و ساده
                                           پنجره ی باز و غروب پاییز
                                               نم نم بارون تو خیابون خیس

                                                   یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من می کوبه
                                                سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه
                                  غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده                                                                        برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده

                                                           چشمای منتظر به پیچ جاده
                                                        دلهره های دل پاک وساده
                                                    پنجره ی باز و غروب پاییز
                                          نم نم بارون تو خیابون خیس

                یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من می کوبه
                                  سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه
                                         غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده
                                                          برام یه یادگاریه جز اون چیزی نمونده

                                         تو ذهن کوچه های آشنایی 
                                    پر شده از پاییز تن طلائی
                         تو نیستی و وجودم و گرفته
             شاخهء خشک پیچک تنهایی

                            یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من می کوبه
                                            سهم من از با تو بودن غم تلخ غروبه
                                         غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده
                                                        برام یه یادگاریه جزءاون چیزی نمونده

وقتی که تنها می شمو      

                            همراه تنهایی میرم       

                                        داغ دلم تلزه میشه

                                                     وسوسه های موندنم         

                                       زمزمه های خوندنم

                     با تو هم اندازه می شه

قد هزارتا پنجره                

             تنهایی اواز می خونم

                           دارم با کی حرف میزنم      

                                                نمی دونم نمی دونم

                                                                  این روزا دنیا واسه من      

                                                 از خونمون کوچیک تره 

                                   کاش می تونستم بخونم 

                             قد هزارتا پنجره 

                 طلوع من طلوع من              

   وقتی غروب پر بزنه

                     نوبت رفتن منه